طلوع من

هر روز که لبخند خورشید را می بینم، منتظر ماه می مانم تا در آسمان شب، پرچم دار سپیده دمان کند مرا  

فاجعه

فاجعه است اگر یک زن به سکوت و خموشی خود عادت کند

رویا

رویا پنجره ای ست که هر لحظه رو به قلبم باز می شود

بی هیاهو

ساکت

آرام

بی خدشه

...

غرور من

فجایع زندگی ام را، حوادث تلخی را که بر من رفت، هرگز فراموش نمی کنم به این خاطر؛ مبادا از یادم برود که چقدر صبور و منعطف بودم در طول عمرم، هرگز ناراستی ها را از یاد نمی برم تا آن ها که موجبش بودند تصور نکنند من آدم فراموش   خاطری هستم. از فراموش خاطران و مسببان این فجایع دوری کرده و خواهم کرد به خاطر این که دیگربه چشمم نمی آیند

مغرورم و به غرور انسانی خود می بالم

مغرورم به فجایع زندگیم

هم آن ها که بنیادم را برکندند و کمر به نابودی ام بستند

مغرورم به آن ها که از من، مرا ساختند

مرا 

سیزده بدر

چهاردمین سال دوری از خانه. دور از شهر. دور از قبیله

سیزده تون بدر 

خانه تان آبی

زندگی تون شاد

گل نرگس باغچه و باران

سکوت

گاهی سکوت بیش از حد و اندازه و خارج از ظرفیت و محدودهً تحمل انسانی، آدم را به مرز خفگی می رساند

در گلستانه

...

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه

دورها آوایی است، که مرا می خواند

بخشی از شعر «در گلستانه» سروده سهراب سپهری

نوروز سال نود و پنج

 دوستان عزیزم

نوروزتان مبارک

روزگارتان شاد و پیروزباد

روزهای آخر

دلم برای سالی که گذشت تنگ می شود

بهار و تابستان

پاییز و زمستانش

نیما یوشیج

تو را من چشم در راهم
شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
تو را من چشم در راهم
شباهنگام
در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری  یا نه
من از یادت نمی کاهم
تو را من چشم در راهم


نیما یوشیج
زمستان 1336

هرمان هسه

الیس مونرو