مارکز بزرگ خداحافظ

گابریل خوزه گارسیا مارکز هم چشم از این جهان فرو بست. برای همیشه رفت. وقتی کسی می رود قلبم به اندازه هزار جهان می گیرد. دارم پیر می شوم شاید، یا از مرگ می ترسم. هراس کنم. وحشت کنم. نفرت بورزم. بخواهم تا بیشتر زندگی کنم. حریص شوم

 فنا نمی شود هرگز مارکز. ماندگار است. با تمام پاییز پدر سالارش، صد سال تنهایی اش، عشق سال های وبایش اما دیگر نیست. باید باشد. انسان نباید بمیرد. مرگ زشت است. خوب نیست. بی رحمی ست. یک بی انصافی غریب در حق انسان. آیا بایستی سرانجام این همه تلاش، زندگی، عشق، مهر و این همه اندیشه نیستی باشد؟

زندگی دوستت دارم اگر چه می دانم پایانت مرگ است، چه بی رحمانه مرا و همه انسان ها را از خود می رانی

______________

مارکز به نقل از روزنامه گاردین 

مارکز به نقل از بی بی سی

چشم های تو

هنگامی که چشم هایت لبخند می زنند

اشک هایت را دوست دارم

بخند امروز من

دانه های باران چشمان زیبای تو

همه گوهری ست که خداوند

در قلبم نگاشته است

فقط گاهی، اندکی

فقط گاهی دلم برای آن روزها، اندکی تنگ می شود

بغض می کنم

و 

از بغض هم سان دخترکم 

اشکی شاید بغلتد به روی گونه ام

نمی شود از تو "چرا رفتی"، را پرسید 

تو دیگر رفته ای

فقط گاهی دلم صدایت را می خواهد

فقط گاهی، اندکی

_____________
فروغ صابر

بهاران مبارک

بهاران با تمام رمز و راز و زیبایی هایش بر همه دوستان عزیزم مبارک باد

امیدوارم امسال برایتان سالی باشه پر از عشق و پر از لحظه های ناب و با شکوه

که همگی تونو بسیارعاشقونه دوست دارم

____________

این هم سفره هفت سین ما است در دوازدهمین سال دوری از ایران. چقدر سال و ماه زود گذشت. هر سال از پی سال دیگه اومد و رفت؛ با این که بعضی از روزها و ماه ها و سال ها زیاد هم آسون نگذشت اما این عمر و این سفر زندگی عجب زود و سریع می گذره ! قطار زندگی همه تون پر باشه از شادی و مهر و برکت. امیدوارم قطار عمرهیچ کدوم تون سریع السیر نباشه. امروز و هر روزتون سبز و شاد باد. مانا و استوار باشید 

چهارشنبه های سوری

عرض تبریک فراوان به مناسبت فرا رسیدن چهارشنبه آخر سال و گرامیداشت آیین باستانی چهارشنبه سوری نزد ایرانیان 

بزی که گم شد نوشته نادر ابراهیمی

اگر تمایل دارید می توانید داستان

بزی که گم شد

نوشته زنده یاد نادر ابراهیمی را بشنوید

این برف، این برف لعنتی از جمال میر صادقی

اگر تمایل دارید، داستان این برف، این برف لعنتی  اثر جمال میرصادقی را بشنوید

نگاهی اجمالی به زندگی ادبی جمال میرصادقی

با دیدن عکس تان دلتنگ تان شدم معلم مهربانم

یادش به خیر روزگار جوانی

کلاس های استاد 

عصرهای پاییزی

زمستان های برفی

بهار های بارانی 

عمرتان پاینده نازنین استاد

_______________________________

قدم های آهسته بهار

روزهای من در پارک

هوا هنوز سرد است

و 

بهار در راه است

 قدومش مبارک

بازار وبلاگ نویسی

دیگر بازار وبلاگ نویسی داغ نیست 

 قبل ترها که فیس بوک و تویتر و ... نبود، وبلاگ نویس ها بیشتر بودند

کنار هم بودند

با هم بودند

فضای مجازی برای من شور بیشتری داشت

عمیق تر بود

شادتر بود

بهاری تر بود

دوستان

از سر بی حوصله گی واکنش های سریع از خود بروز نمی دادند

صبور بودند

مهربان بودند

لذت می بردند از هم خوانی همدیگر

اما اکنون 

تمام لذت دوستی کردن، خلاصه شده در  کلیک کردن های بی معنی

یک کلیک یعنی یک لایک

لایک کردن ها، آن قدر زحمتی ندارد تا باز شدن یا گاهی باز نشدن صفحه ای تا نظر بگذارند

تازه اگر احتیاج به امضاء و احراز هویت نداشته باشد

*

خواستم درد دلی کرده باشم

مدتی ست که روی صفحه وبلاگ دوستان قدیمی را که کلیک می کنم 

صفحه  هاشون پیدا نمی شه یا وبلاگ هایشان ماه ها یا سال هاست به روز نشده است

از همین جا می خوام به همه شان بگویم اگر این جا اومدید و این جا را خواندید

برگردید دوستان خوب و گل و شیرینم

بیایید دوباره وبلاگ نویسی را شروع کنید

بنویسید

می ماند

به خدا می ماند

چشم، چشم، دو ابرو

چشم، چشم، دو ابرو 

دماغ و دهن، یک گردو

گوش، گوش، دو تا گوش

موهاش نشه فراموش

دست، دست، دو تا پا

انگشت ها، جوراب ها

ببین چقدر قشنگه

حیف که بدون رنگه

ببین چقدر قشنگه

حیف که بدون رنگه

________________

 بیاد زنده یاد، شادروان منصور کوشان

گاهی دلم تنگ می شود

این جدا ماندن های بدون وقفه را دوست ندارم 

دلم شهرم را، کوچه ام، زادگاهم را می خواهد

دلم وطن می خواهد

مردمان خوبم را می خواهد

دوستانم، کتاب هایم، قصه هایم، کاغذ هایم

میزم، فنجان چایی ام، را می خواهد

دلم اندکی 

تنها اندکی تنگ است 

وقتی بلبو مریض بود

"بلبو"، یکی از دو گربه همسایه مان،"مورین"، است. در یک ماه گذشته سه بار به دفعات همراه با مورین، او را به دامپزشکی بردم. تب می کرد و دل درد داشت. امروز که بعد از دو سه هفته رفتم تا به او و" تس"، گربه دیگر مورین، سری بزنم و حال شان را بپرسم، جا خوردم.

 بلبو که همیشه تا مرا می دید می آمد جلو و خودش را برایم لوس می کرد و از کنارم جم نمی خورد، این بار با دیدنم پا به فرار گذاشت و پشت مبلی پنهان شد. صدایش کردم اما ترسید و با عجله به سمت آشپزخانه دوید. روی مبل نشستم و باز او را صدا زدم، نیامد. چند ثانیه بعد آمد و دوباره وحشتزده، از کنارم  دوید و رفت گوشه دیگر اتاق ایستاد و زل زد به من. اخمش را می دیدم و نگاه تلخش را. دلم گرفت. مورین گفت بلبو فکر می کند که تو دوباره آمدی تا او را داخل قفسی بگذاری که از آن متنفر است و او را به دامپزشکی ببری. بلبو برعکس تس از رفتن به داخل جعبه ها و قفس و جاهای بسته خوشش نمی آمد.   

من به او بد کرده بودم. دیگر به من اعتماد نداشت. 

دلم گرفت و اشک در چشمانم حلقه بست. مورین متعجب شده بود چون همیشه می گفت بلبو هیچ کس را مانند تو دوست ندارد.

هنگام آمدن، تس، گربه دیگر را نوازشی کردم و صدای میوی کوتاه بلبو را شنیدم. صدا از پشت سرم بود. بلی خودش را پشت مبل پنهان کرده بود و به من نگاه می کرد.

 امیدوار شدم؛ شاید هنوز اندک دوست داشتنی باقی مانده بود اما من نمی دیدم.

ریشه در خاک

نگاه  زیبای زنده یاد "فریددون مشیری"، به حس مهاجرت در شعر ریشه در خاکش

گوش دهید دوستان

تو از این دشت خشک تشنه 

روزی کوچ خواهی کرد 

و 

اشک من تو را بدرود خواهد گفت

 نگاهت تلخ و افسرده است 

دلت را خار خار ناامیدی 

سخت آزرده است

غم این نابسامانی 

همه توش و توانت را 

ز تن برده است 

تو با خون و عرق

 این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی 

تو با دست تهی 

با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی 

تو را کوچیدن از این خاک 

دل بر کندن از جان است

ترا با برگ برگ این چمن

 پیوند پنهان است

ترا این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران

ترا این خشکسالی های پی در پی

ترا از نیمه ره برگشتن یاران

ترا تزویر غمخواران 

زپا افکند

ترا هنگامه شوم شغالان

بانگ بی تعطیل زاغان

در ستوه آورد

تو با پیشانی پاک نجیب خویش 

که از آن سوی گندمزار

طلوع با شکوهش

خوش تر از صد تاج خورشید است

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت

تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت

که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است

تو با چشمان غمباری که روزی چشمه جوشان شادی بود

و

اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده است

خواهی رفت

و اشک من تو را بدرود خواهد گفت

من این جا ریشه در خاکم

من این جا عاشق این خاک 

اگر آلوده یا پاکم

من این جا تا نفس باقیست می مانم

من از این جا چه می خواهم نمی دانم

 امید روشنایی گرچه در این تیرگی ها نیست

من این جا باز در این دشت خشک  تشنه می رانم

من این جا روزی آخر، از دل این خاک با دست تهی گل بر می افشانم

 من این جا روزی آخر، از ستیغ کوه چون خورشید، سرود فتح می خوانم

و می دانم تو روزی باز خواهی گشت